Ο Andon,o Ninja και η γιόγκα
ιστόρημα(με ολίγον μυθ)

Ιούλιος του 86 ,Νάξος.
Έχουμε κατασκηνώσει στην παραλία της Αγίας Άννας
(για όσους δεν έχουν πάει πρόκειται για την μεγαλύτερη
παραλία της Νάξου μήκους 14 χιλιομέτρων!)
δίπλα σε ένα ταβερνάκι που εκείνη την εποχή παρείχε
στους γείτονες-πελάτες του φτηνή τροφή, τουαλέτα και ντούς.
Σκηνή δύο ατόμων , ελεύθερη κατασκήνωση, δίχως όχημα.
Το τοπίο ειδυλλιακό ,κυκλαδίτικο που το ομόρφαιναν
ακόμα περισσότερο οι καλαμένιες καλύβες μόνιμων κάθε χρόνο
επισκεπτών που είχαν φτιάξει εκεί το "εξοχικό τους".


Οι κατασκηνωτές ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία
Ευρωπαίοι απ όλες τις χώρες της Ε.Ο.Κ.
Οι ελάχιστοι Έλληνες βρισκόμασταν "με τη μυρουδιά"
και γειτονεύαμε ,να λέμε καμιά κουβέντα στα Ελληνικά!
Κάπως έτσι ήρθε και κατασκήνωσε (τρόπος του λέγειν
αφού σκηνή δεν είχε) ένα πρωί δίπλα μας
ο Andon ένας λεπτός μελαχροινός νεαρός.
Δήλωσε Αθηναίος (είχε όντως την προφορά)
Τα υπάρχοντά του ήταν:
ένα σαλβάρι μπορντώ
ένα τζήν μπουφάν
ένα κουτί του λίτρου nescafe
και ένα σάκο που περιείχε:
μία κιθάρα
ένα ούτι
ένα βιολί
μιά φλογέρα
φυσικά παρτιτούρες
κι ακόμα πιο φυσικά αναλόγιο!
Μετά την πρώτη γνωριμία τόν ρώτησα
πότε θα έρθουν οι υπόλοιποι του γκρούπ,
και μου είπε -μόνος μου είμαι!
Στην πραγματικότητα βέβαια(το έμαθα αργότερα)
υπήρχε μιά παρέα που την είχε πέσει(χύμα επίσης)
κάτω από ένα τεράστιο κέδρο αλλά τον έδιωξαν
επειδή έπαιζε και τους χαλούσε τον ύπνο,
πράγμα εγκληματικό αφού όταν ξυπνάς πεινάς!
Ξυπνούσαν λίγο πρίν σκοτεινιάσει,σέρνονταν μέχρι το
ταβερνάκι, έτρωγαν το μοναδικό γεύμα της ημέρας
ίσα-ίσα για να μπορέσουν να κατεβάσουν τη μπουκάλα
με το άγιο τσιπουράκι!
Καλά παιδιά όμως ,ήσυχα ,πολύ ήσυχα,με το ζόρι ανέπνεαν!
Με τον Andon φυσικά γίναμε αχώριστοι,αφού εκτός του ότι
είχε πάντα ένα διαβολεμένο κέφι ,
έπαιζε και όλα τα όργανα που κουβαλούσε,το καθένα ανάλογα
με την περίσταση ή τη διάθεση.
Ένας Σεβαχ της μουσικής,ήταν αδύνατον να μήν κολλήσεις
δίπλα του ,λαχείο!
Και περνούσαν όμορφα οι μέρες κάτω απ΄τον Ήλιο του Αγαίου
με βουτιές και μουσικές όμορφες,ένα όνειρο!
Τα απογεύματα απολαμβάναμε το Ηλιοβασίλεμα
δίπλα στο κύμα ενώ ο Andon άνοιγε το αναλόγιο
άπλωνε τις παρτιτούρες κι έπαιζε κλασσικά κομμάτια
με τη φλογέρα!




Την ίδια ώρα ,δίπλα μας ο Ninja εκτελούσε ασκήσεις
αυτοσυγκέντρωσης κάποιας ανατολίτικης πολεμικής
τέχνης !
Ο εν λόγω (Ninja εμείς τον βαφτίσαμε) ήταν ένας
ψηλός κύριος γύρω στα 30 ξανθός μακρυμάλλης
με τα μαλλιά μαζεμένα κώτσο,και ύφος "έχω φάει
ωμό κρέας με τους βιετκόγκ και πλακώνω καμιά δεκαριά
από σας για ζέσταμα"!
Κάθε απόγευμα λοιπόν ανελλιπώς ,κάναμε κερκίδα
και παρακολουθούσαμε ευλαβικά το δρώμενο, σχολιάζοντας
ανάλογα πρίν ξεραθούμε στα γέλια,διακριτικά βεβαίως!
Ένα απόγευμα λέω -θα του τη σπάσω!
Είχα δοκιμάσει παλιότερα ,έτσι στην πλάκα κάποιες
ασκήσεις γιόγκα.
Δοκιμάζω και ω του θαύματος καταφέρνω να φέρω
τα γόνατα πάνω απ΄τους ώμους,μια στάση όχι τόσο
δύσκολη αν βοηθάει το σώμα,όμως θεαματική!
Δεν χάνει την ευκαιρία ο Andon,βγάζει το χαρτί απ ΄τα
τσιγάρα και σκαρώνει το παρακάτω:





Τα επακόλουθα δεν περιγράφονται!
Ο δυστυχής Ninja πάντως δεν ξανάκανε επίδειξη!
Την επόμενη το όνειρο τελείωσε,αφού ο Andon έφυγε ,
κι εμείς αρχίσαμε να τα μαζεύουμε!
Περάσαν σχεδόν 20 χρόνια μέχρι να ξαναβρεθούμε.
Η τελευταία φορά ήταν την περασμένη τρίτη στο
Καφωδείον το Ελληνικόν,όπου εμφανίστηκε
με την Λιζέτα Καλημέρη και τον
Κώστα Παυλίδη.
Ο Andon έγινε ένας μεγάλος δημιουργός,συνθέτης και
στιχουργός πολλών πανέμορφων τραγουδιών!
Πριν χωριστούμε στη Νάξο ανταλλάξαμε διευθύνσεις.
Του Andon είχε και τίτλο και υπογραφή:

ετούτει η διέφθυνσης η ελιπίς λοιγάκοι
ανίκη στ ΄αρυστούργιμα που λαίνι Αντουνάκυ
..............................
Αντώνης Απέργης

...λείπει κάτι;
φυσικά και λείπει,το ζουμί βεβαίως:
Γιατί λέτε να το κράτησα τόσα χρόνια το ιδιόχειρο;
Είχα προβλέψει ότι θα πάει ψηλά μια μέρα ο Andon!
Το πουλάω!!!!!!!
......τι ή πόσα θα δίνατε;
...πόσο πουλιένται οι αναμνήσεις;




Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον Αντώνη που γιορτάζει αύριο
Χρόνια πολλά και γεμάτα ομορφιές Αντώνη!

9 σχόλια:

Κωνσταντινιά είπε...

Α! ρε Κώστα,

μες το καταχείμωνο έφερες μπρος τα μάτια μου καλοκαίρι, μνήμες και.... γιατί να μη το πω άλλωστε, ένα τσίμπημα ζήλιας για τις υπέροχες στιγμές που βίωσες.
Μερικοί άνθρωποι και κάποιες στιγμές πώς σημαδεύουν τη ζωή μας!! ΕΕ!!
Ο Αντώνης τι συγγένεια έχει με τον Μποστ;

τη καλημέρα μου και φιλιά στη Τ.

manetarius είπε...

Φοβερή ιστορίαααα!!!

Εγώ πάντως δεν το αγοράζω. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΚΥΡΙΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!!! Προτιμώ να τις κρατήσεις και να μας τις διηγήσαι έτσι ωραία!!!

Φιλιά πολλάαααα!!

Υ.Γ. Χα! Άλλη μια πρόκληση για να ανέβω Θεσ/κη, είναι για να σε δώ να κάνεις γιόγκα!!! χαχαχαααα!!

kostaslogh είπε...

Κάτι τέτοιες στιγμές Κωνσταντινιά δεν μπορούμε να να ξεχωρίσουμε τι είναι αυτό
που μας συναρπάζει περισσότερο ,τα πρόσωπα ,οι στιγμές ή όλα μαζί σαν ένα ενιαίο όνειρο;
Ότι κι άν είναι ,δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο.
Δέν ξέρω αν έχει κάποια συγγένεια με τον
Μπόστ,το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για
ένα προικισμένο άτομο,απ ΄αυτά που λές
"ο Θεός τα δίνει μαζεμένα"!
Καλή σου μέρα

kostaslogh είπε...

Βρε Μανιταράκι
ούτως η άλλως δεν πιστεύω να βρεθεί άνθρωπος να τις αγοράσει σε τέτοια τιμή..
μη σου πω πόσα και σου πέσουν τα μαλλιά!
Άλλωστε κερδίζεις περισσότερα αν τις χαρίσεις!

Προκειμένου να έρθεις ...και μολότωφ καταπίνω!
Φιλιά Άπω Ανατολίτικα!

trelos είπε...

αχ, αυτά είναι! αναζητώντας το χαμένο χρόνο..

τι να σου κάνω, εγώ μέχρι τα μέσα Ιουλίου γυρνούσα τις δυτικές Κυκλάδες, αν είχα διαλέξει Νάξο θα 'χαμε σίγουρα γνωριστεί

Ιούνιος του '86, Κύθνος: εγώ, ο φίλος μου ο Κώστας (σπουδαίο βιολί -έχει αφήσει χρόνια τη νύχτα για την εκπαίδευση) κι οι τρεις αδερφές του (!), μια μεγάλη σκηνή και πολλά κιλά νιάτα. Στην παραλία της Επισκοπής ούτε λόγος για κατασκήνωση. Κάποιος ντόπιος μας λυπήθηκε, άμα περάσετε αυτά τα βράχια -λέει- είναι ένα αμμούδι που δεν πάει κανείς γιατί δεν έχει σκιά. Και πράγματι, αυτό το αμμούδι, η αμμουδίτσα, που τη βαφτίσαμε -δε θάτανε πάνω από δέκα τετραγωνικά- μας φιλοξένησε 9 ολόκληρες μέρες, η θάλασσα λάδι, ευτυχώς, γιατί αν φούσκωνε θά μπαινε στη σκηνή.

Εκεί -στην παραλία της Επισκοπής όπου πηγαίναμε προς άγραν σκιάς-γνωρίσαμε το Ζυλιάν, ένα δεκαεξάχρονο Παριζιάνο μοναχό ..ζεν, ο οποίος έκανε στις Κυκλάδες ταξίδι μύησης. Τα υπάρχοντά του ήταν τα άσπρα (μπλούζα και σαλβάρι) που φορούσε, μαζί μ' έναν άσπρο ντορβά που περιήχε ακριβώς τα εξής: ένα τσίγκινο παγούρι, ένα άσπρο πλεχτό και κάμποσα αρωματικά στικ. Κάναμε παρέα κι ήλθε να κοιμάται δίπλα μας, εμείς μες στη σκηνή κι αυτό ανάσκελα πάνω στα βράχια, στο έλεος των κουνουπιών. Το πρωί που ξυπνούσαμε δεν τον βρίσκαμε, έφευγε αξημέρωτα και γυρνούσε τους λόγγους με τα πόδια. Με τα λίγα γαλλικά μου και τα λίγα αγγλικά του κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις περί ανατολικού και δυτικού τρόπου σκέψης -ο τρόπος που ανάπνεε αργά, που έτρωγε αργά, που μιλούσε αργά, ήταν ό,τι πιο εξωτικό έχω γνωρίσει σε άνθρωπο. Κατά τα άλλα ήταν ένας νέος της εποχής του, το χειμώνα στο λύκειο, το καλοκαίρι στο μοναστήρι στις ardeches (το μοναδικό στην Ευρώπη απ' ό,τι μου είπε). Τα τελευταία νέα του: δυο χρόνια μετά πέρασε από Αθήνα- εγώ έλειπα κι άφησε στη μάνα μου ένα βιβλίο γραμμένο απ' το μέντορά του: le source du vide (η πηγή του κενού) ή κάπως έτσι, ακόμα τό χω αδιάβαστο σε κάποιο ράφι.

Δεν γράφω άλλα, αρκετό σεντόνι άπλωσα, με συνεπήρε η νοσταλγία, πώς να σωπάσω..

trelos είπε...

τώρα που το καλοσκέφτομαι, μάλλον το '87 ήταν, αλλά τι σημασία έχει;

kostaslogh είπε...

Ax Aντώνη!
και δέκα τέτοια σεντόνια να απλώσεις καλοδεχούμενα ,να κοιμάσαι πάνω τους
και να σε ταξιδεύουν σε μέρες βλογημένες!
Πάντως το κισμέτ κισμέτ! στο τέλος βρεθήκαμε!
Και το 87 πάλι εκεί πήγαμε ,άλλοι άγγελοι στο δρόμο μας:
Γάννης-Ελλάδα,Τίνα - Αυστρία,Άννα και Γκούντρουν -Γερμανία,Καρλος-Πορτογαλία,
Νήλ-Αγγλία,Τιερύ-Γαλλία όλοι πάνω σε ένα
RANGE ROVER γυρνούσαμε το νησί,κι όπου μας την έδινε την πέφταμε...
και διηγώντας τα....

Ανασαιμιά είπε...

Aχ βρε Κωστή! Μνήμες μιας νοσταλγικής εποχής που εσύ μοιράστηκες μαζί μας και γω ταξίδεψα με το μυαλό σε άλλες εποχές με μνήμες παρόμοιες που σαν όνειρο φαντάζουν τώρα.
Οι αναμνήσεις δεν έχουν αξία όταν πουλιούνται μα όταν μοιράζονται.
Συχνάζεις λοιπόν στο Καφωδείο ε; Κοίτα να δεις! Δεν έχω άδικο λοιπόν που όπου βρίσκομαι κοιτάζω γύρω μου τους ανθρώπους και λέω...κάνε πλάκα κάποιος απ'αυτούς να είναι φίλος blogger.
Σ'ευχαριστώ που μας χάρισες αυτές τις υπέροχες δημιουργίες του φίλου σου!

Καλή σου μέρα!

kostaslogh είπε...

Υπέροχες πάντα οι αναμνήσεις,αλλά εξίσου υπέροχες και οι συναντήσεις!
Όταν βρεθούμε στο καφωδείο θα σε ειδοποιήσω,κάτι θα βρούμε να πούμε!
Νομίζω ότι κάποια στιγμή πρέπει να γνωριστούμε όσοι δεν έχουμε βρεθεί ακόμα!